“De kans om met mijn eigen vak aan de zorg bij te dragen gaf de doorslag.”
Maarten is projectleider Facilitair. Met zijn kennis van gebouwen en techniek draagt hij bij aan onze zorg. Hij zoekt bewust de praktijk op: daar ziet hij wat nodig is en waar hij verschil kan maken. “Ik kan alleen goed aan gebouwen en techniek werken als ik snap voor wie ik het doe.”
Bewust dicht bij de zorg
Na zijn studie Human Technology werkte Maarten bij adviesbureaus en andere zorgorganisaties. Toen hij terugverhuisde naar de regio en er bij Trajectum een functie vrijkwam, koos hij bewust voor een plek in de organisatie. “Ik wilde niet langer vanaf de zijlijn adviseren. Ik wilde dichter op de zorg zitten, horen en voelen wat er nodig is.” Dat Trajectum vertrouwd voelde, hielp: als kind kwam hij al op Boschoord, waar zijn vader werkte. Hij ging er naar het zwembad, vierde er Sinterklaas en sprak met cliënten, medewerkers en dorpsgenoten (dat kon toen nog, inmiddels zijn de regels aangescherpt). Toch gaf vooral de kans om met zijn eigen vak aan de zorg bij te dragen de doorslag.
“We doen het samen, en uiteindelijk doen we het allemaal voor de cliënt.”
“Het maakt niet uit met wie je spreekt en wie welke rol heeft, die gelijkwaardigheid is erg mooi.”
Door alle lagen van de organisatie
Maarten is niet opgeleid als zorgverlener, maar wil met zijn werk wel bijdragen aan goede zorg. Daarom zoekt hij bewust mensen in de hele organisatie op. “Ik praat met collega’s op de werkvloer, met cliënten, teammanagers en de directie. Iedereen kijkt vanuit een andere hoek en juist die informatie heb ik nodig om goede keuzes te maken.” Zo hoort hij wat goed werkt, waar mensen tegenaan lopen en welke gevolgen een aanpassing in de praktijk heeft. “De techniek is nooit het vertrekpunt. Ik kijk eerst wat de zorg nodig heeft en vertaal dat naar gebouwen en techniek die veilig en werkbaar zijn.”
Je eigen idee en vernieuwing uitvoeren
Soms is de impact van zijn werk meteen zichtbaar. Na een brand op een van de locaties coördineerde Maarten de renovatie. “Op zo’n moment ben je echt de schakel tussen de zorg en de aannemer. Je moet snel handelen en de veiligheid waarborgen, maar vooral goed begrijpen wat de afdeling nodig heeft.” Hij bracht zorgcollega’s en externe leveranciers bij elkaar, zodat de kamer zo snel mogelijk weer veilig gebruikt kon worden en de verstoring voor cliënten en collega’s beperkt bleef. “Dat praktische en snelle vind ik leuk. Maar uiteindelijk gaat het er altijd om dat een oplossing aansluit bij de zorg.”
Een bijzonder project keert terug
Een project waarin zijn vak en motivatie mooi samenkomen, is de vernieuwing van het sleutelkastjessysteem. “Tijdens mijn afstudeerstage bij Trajectum onderzocht ik al hoe de sleuteluitgifte veiliger en controleerbaar kon worden, zonder het onwerkbaar te maken voor portiers en medewerkers.” Op basis van zijn advies werd een oplossing gerealiseerd die nog steeds wordt gebruikt. “Dat ik nu zelf de vernieuwing mag oppakken, maakt de cirkel wel heel mooi rond.” Opnieuw staat dezelfde vraag centraal: hoe kan techniek zo goed mogelijk aansluiten bij de mensen die ermee werken?
Vrijheid om je werk zelf in te vullen
De overstap van Vastgoed naar Facilitair was voor Maarten logisch: beide werkvelden hebben veel raakvlakken. Zijn rol draait nu vooral om beheer en onderhoud, verbeteren en goed in stand houden. Daarbij betekent samenwerken voor hem niet dat je een klus bij een ander neerlegt. “Toen we sleutelbossen voor een nieuw systeem van tags moesten voorzien, ben ik na werktijd samen met een collega van de technische dienst aan de slag gegaan. Dan krijg je niet alleen het werk gedaan, maar bouw je ook een relatie op.” Die korte lijnen, gelijkwaardigheid en ruimte om initiatief te nemen, waardeert hij bij Trajectum. “Je krijgt hier veel vrijheid om je werk zelf in te vullen, zolang je ook de verantwoordelijkheid neemt om te blijven zoeken naar wat werkt.”
Het werk bij Trajectum is een bewuste keuze voor de organisatie en brengt hem plezier, betekenis en zichtbaar resultaat. “Ik ga iedere dag met veel plezier naar mijn werk. De vrijheid, de flexibiliteit en de fietstocht door het bos, waarbij af en toe een ree voorbij springt? Dat is goud waard, daar kan niets tegenop.”