Open Bedrijvenfestival – Regio Stedendriehoek
Collega verhaal

“Het is vooral luisteren. Elke keer voel hoeveel dat voor cliënten betekent.”

Vrijwilligerswerk 13 jaar vrijwilliger
Gerrit, vrijwilliger

Vrienden vragen weleens wat ik hier eigenlijk doe. Dan zeg ik, eigenlijk helemaal niks bijzonders. Ik zit tussen de cliënten, praat mee, loop een rondje en luister. Dat is het vooral, luisteren. Toch voel ik elke keer hoeveel dat voor cliënten betekent.

Iets betekenen voor iemand

Mijn vrouw was 12 jaar geleden vrijwilliger bij Trajectum en kwam elke keer stralend thuis. Dit had ik veel eerder moeten doen, zei ze altijd. Zij had hier heel fijne contacten, zelfs toen ze ziek werd en niet meer als vrijwilliger kon werken. Ze overleed 8 jaar geleden. Toen ik vorig jaar moest stoppen met werken, voelde ik me leeg. Mijn baan in de financiële wereld miste ik niet, maar het gevoel ergens bij te horen wel. Ik wilde graag echt iets betekenen voor een ander. De verhalen van mijn vrouw bleven in mijn hoofd zitten. Zou dit vrijwilligerswerk ook bij mij passen?

“Vrienden vragen weleens wat ik hier eigenlijk doe. Dan zeg ik, eigenlijk helemaal niks bijzonders. Ik zit tussen de cliënten, praat mee, loop een rondje en luister. Dat is het vooral, luisteren. ”

Ik doe ertoe, dat voelt fijn

Toen heb ik contact opgenomen met het team Vrijwilligerswerk. Na een intakegesprek en rondleiding was het voor mij wel duidelijk. En dat was zichtbaar. “We hoeven je niet te vragen of het je wat lijkt, want dat straalt er helemaal vanaf”, zeiden ze. Ja, ik was direct enthousiast en voelde me heel welkom. Hier draait het door, ook als ik er een keer niet ben. Dat kan gewoon, dat geeft mij rust.

Ik zit tussen de cliënten aan tafel, we praten over het nieuws, het weer, het leven. In de pauzes zit ik altijd bij de cliënten, nooit bij de begeleiders. Soms komen er ook cliënten van andere afdelingen bij zitten. Zo leer ik steeds nieuwe mensen kennen. En na de pauze loop ik een rondje met wie mee wil.

Ze willen graag gehoord worden

Vrienden vragen weleens wat ik hier eigenlijk doe. Dan zeg ik, eigenlijk helemaal niks bijzonders. Ik zit tussen de cliënten, praat mee, loop een rondje en luister. Dat is het vooral, luisteren. Toch voel ik elke keer hoeveel dat voor cliënten betekent. Ze verblijven jaren bij Trajectum en hebben vaak alleen contact met begeleiders en therapeuten. Ik ben gewoon ‘iemand van buiten’ bij wie ze hun verhaal kwijt kunnen, zonder dat er iets van ze verwacht wordt. Ze willen graag gehoord worden, ik ben blij dat ik dat voor ze kan doen. Sterker nog, ik word er zielsgelukkig van!

Ik heb weleens zo’n goed gesprek met een cliënt over het nieuws of de maatschappij. Dan denk ik, waarom zit jij hier eigenlijk? Maar als de spanning oploopt of er een opdracht af moet, zie ik wat spanning, stress en onverwachte gebeurtenissen met ze doen. En zie ik opeens weer waarom ze hier zijn. Het is een bijzondere doelgroep, daar moet je je wel van bewust zijn.

Grenzen aangeven

Het is belangrijk dat je je grenzen kent en ook aangeeft. In sommige situaties moet ik even nadenken. Zo vroeg een cliënt of ik mee wilde naar het pop-up restaurant. Ze wilde een cadeautje voor me meenemen. Moest ik dat wel doen? Ik twijfelde en vroeg het aan een begeleider. Haar antwoord was duidelijk: “Houd het zakelijk. Dus nee tegen het cadeautje, ja tegen het uitje. Maar ieder betaalt voor zichzelf.” Dat was een goede les. Ik blijf vriendelijk, maar bewaak wel mijn grenzen. Veel cliënten hebben andere normen en waarden door wat ze hebben meegemaakt. Daar moet je rekening mee houden.

Heftige verhalen

Soms hoor ik heftige dingen van begeleiders of van cliënten zelf. Dat ze in aanraking zijn geweest met justitie, in de gevangenis hebben gezeten, verslaafd waren of lange tijd op straat hebben geleefd. Dat had ik soms liever niet geweten, maar het gaat erom dát ze het vertellen. Dat ze zich veilig genoeg voelen om hun verhaal te doen. Meestal zeg ik dan alleen maar poeh, dat klinkt pittig. Maar ik vraag niet door, dat voelt beter.

Laatst stond ik in de rij voor het restaurant. Een cliënt liep onzeker rond, dus ik zei ga jij maar voor mij. Dat was niet handig, ze raakte helemaal in de war. Toen zei de begeleider “goed bedoeld Gerrit, maar zij heeft duidelijkheid nodig. Ze weet dat ze bij een rij achteraan moet sluiten, niet halverwege.” Ach dat soort dingen moet ik natuurlijk leren.

Dit geeft me energie

Het kan intensief zijn, maar voor mij is het ook ontspanning. Sommige verhalen raken me wel. Zoals rond kerst, als een cliënt zegt: “ik zie er zo tegenop. Ik kom uit een groot gezin, maar ik heb eigenlijk niemand meer.” Dan voel ik me even machteloos. Maar ik weet ook dat mijn aanwezigheid iets betekent. Dat ik er ben. Dat ik luister.

Voel je een drempel? Stap eroverheen!

Mijn buurman is net met pensioen en zei jij bent zo enthousiast, ik ga er ook over nadenken om vrijwilliger te worden. Dat vind ik mooi. Ik hoop dat anderen ontdekken hoeveel warmte en verbinding dit vrijwilligerswerk je brengt.

Twijfel je nog? Neem gewoon contact op. Je hoeft geen ervaring in de zorg te hebben. Het moet wel bij je passen, en je moet het leuk vinden. Dan komt de rest vanzelf!

Solliciteren

Word jij onze nieuwe collega?

Bekijk alle vacatures

Liever eerst even sparren? Neem contact op