“Ik kan altijd wel bij een collega terecht als ik even moet sparren.”
Martine Bijloo werkt als GZ-psycholoog en regiebehandelaar bij ’t Mastler. Ze coördineert de behandeling van cliënten, voert behandeling en diagnostiek uit en zit in de plaatsingscommissie. Dat ze ooit bij Trajectum terechtkwam? Daar had haar moeder een belangrijk aandeel in.
‘Maar mam, dat is een interne vacature’
Martines moeder zag een vacature bij Trajectum en wees haar erop. Martine twijfelde. “Maar mam, dat is een interne vacature. Daar kan ik toch niet zomaar op solliciteren?”
Haar moeder was duidelijk: natuurlijk wel.
Martine solliciteerde, werd aangenomen en is uiteindelijk nooit meer weggegaan. Ze begon als orthopedagoog zonder werkervaring in de gesloten kliniek en heeft zich binnen Trajectum doorontwikkeld tot GZ-psycholoog.
“Maar mam, dat is een interne vacature. Daar kan ik toch niet zomaar op solliciteren?”
Veel verschillende kanten van het werk
Martines werkzaamheden zijn, zoals ze zelf zegt, heel divers. Als regiebehandelaar coördineert ze de behandeling van cliënten. Ze overlegt met de groepsleiding en werkbegeleiding over hoe het gaat, spreekt regelmatig cliënten en voert zelf behandeling en diagnostiek uit.
Daarnaast zit ze in de plaatsingscommissie van Trajectum. Daar beoordeelt ze samen met collega’s van verschillende locaties de dossiers van cliënten die worden aangemeld. Ze voeren intakegesprekken en kijken welke behandeldoelen er kunnen zijn, welke locatie passend is en welk beveiligingsniveau daarbij past.
Soms moet ik gewoon even sparren
In haar werk kan Martine altijd bij collega’s terecht.
“Ik kan altijd wel bij een collega terecht als ik even moet sparren. Of soms gewoon even moet drammen.”
Daarna kijken ze samen verder: hoe kunnen we deze cliënt nou samen verder helpen? Dat ze daarvoor met een multidisciplinair en uitgebreid team samenwerkt, vindt Martine heel fijn.
Na tien jaar toch eens verder kijken. Of niet?
Martine heeft ook weleens overwogen om ergens anders te gaan werken. “Want na tien jaar wil je toch ook eens verder kijken.” Toch bleef ze bij Trajectum.
Dat heeft voor haar te maken met de combinatie van de SGLVG-doelgroep, de behandeling die Trajectum biedt en ‘de reuring die ook gewoon bij deze doelgroep hoort’. Dat vindt ze heel erg leuk. En ook hier komt de samenwerking weer terug. Juist het werken met een multidisciplinair en uitgebreid team is voor haar een reden om te blijven. Samen kijken naar wat er precies speelt bij de cliënt, alle verschillende kanten bekijken en zo tot een brede beeldvorming komen waar behandeling zich op richt is het leukste. En door de diversiteit van de doelgroep blijf je nieuwe dingen tegenkomen en leren.
“Dat samenspel: de doelgroep, het team en de behandeling die Trajectum biedt, dat maakt dat ik hier nog steeds graag werk.”